White(s)
Agnès Renaud // Cie L'Esprit de la Forge
Este evento incluye adaptaciones de accesibilidad
Discapacidad intelectual
Discapacidad motriz
Simon Gosselin
The paper, we crumple it, we throw it away, we forget it. Agnès Renaud, she sees in it an organic and very lively matter. Third part of the triptych B.A.K., Blanc(s) makes the fold a founding gesture, one that shapes matter and connects humans to the world they inhabit. On stage, pleated structures erect an immersive space where poetry settles without forcing. Two performers in movement dialogue with a live cello, the sheet unfolds, the light shimmers, something that resembles life circulates. Alexis Mérat, a paper scraper artist, has opened up an unexpected way for the director to reach very young audiences, without any simplification or decorative effect. A show at the height of amazement.
Blanc(s)
Agnès Renaud // Cie L'Esprit de la Forge
Este evento incluye adaptaciones de accesibilidad
Discapacidad intelectual
Discapacidad motriz
Simon Gosselin
Le papier, on le froisse, on le jette, on l’oublie. Agnès Renaud, elle, y voit une matière organique et bien vivante. Troisième volet du triptyque B.A.K., Blanc(s) fait du pli un geste fondateur, celui qui façonne la matière et relie l’humain au monde qu’il habite. Sur scène, des structures plissées dressent un espace immersif où la poésie s’installe sans forcer. Deux interprètes en mouvement dialoguent avec un violoncelle en direct, la feuille se défroisse, la lumière frémit, quelque chose qui ressemble à de la vie circule. Alexis Mérat, artiste froisseur de papier, a ouvert à la metteuse en scène une voie inattendue pour toucher le très jeune public, sans simplification ni effet décoratif. Un spectacle à hauteur d’émerveillement.
Théâtre d'objets, La rose des vents, dès 1 an
Wit(s)
Agnès Renaud // Cie L'Esprit de la Forge
Este evento incluye adaptaciones de accesibilidad
Discapacidad intelectual
Discapacidad motriz
Simon Gosselin
Papier, we verpletteren het, we gooien het weg, we vergeten het. Agnès Renaud ziet het als een organisch en levend materiaal. Het derde deel van het B.A.K. drieluik, Blanc(s) maakt de vouw een oprichtend gebaar, degene die materie vormt en mensen verbindt met de wereld die ze bewonen. Op het podium creëren geplooide structuren een meeslepende ruimte waar poëzie zich vestigt zonder te forceren. Twee tolken in beweging interacteren met een levende cello, het blad ontdooit, het licht schudt, iets dat lijkt op het leven circuleert. Alexis Mérat, een papiercreamer, opende de regisseur een onverwachte manier om het zeer jonge publiek te bereiken, zonder vereenvoudiging of decoratief effect. Een show op het hoogtepunt van de verwondering.
